انگیزه  شما از ورود به عرصه هنر چه بوده است؟

قطعا نمی توان تاثیرات فکری –فرهنگی محیط خانواده را نادیده گرفت .اما شاید اصلی ترین دلیل این انتخاب برای من ، اصل آزادی آن بود.هنر دارای قلمرویی است که هرگز نمی توان برای آن قانون مطلقی را تنظیم کرد.آزادی در خلق زیبایی  در آثار هنری امری جدای از محاسبات روزمرگی است و این خود دلیل بسیار قانع کننده ای برای ورود به این عرصه است.

از سابقه خود در زمینه موسیقی بگویید.

شاید بشود گفت نقطه عطف  فعالیتم در موسیقی به شانزده سالگی من بر می گردد که اولین  یادداشتهایم را در زمینه  دف نوازی به رشته تحریر در اوردم و البته مشوق آن سالها برای امروز خود من نیز تعجب آور است.در کنار نوازندگی مقالاتی از من در مورد موسیقی و عموما ساز دف در ادبستان و فصلنامه کرمان و نسل آفتاب چاپ شد تا اینکه مجموعه آنها به نام « در امدی بر شیوه دف نوازی » در سال 71 توسط انجمن موسیقی کرمان و با همکاری موسسه اطلاعات منتشر شد و با تجدید چاپ های مکرر روبرو شد .بعدها مجموعه  کامل « شیوه دف نوازی » را اماده نشر کردم که انتشارات سروش آن را به چاپ رساند . در کنار این تالیفات ، نوازندگی در چند کاست ازجمله « از عشق گفتن » با صدای  رضا رویگری ، خط خون از اجراهای ارکستر سمفونیک ، برگزیده موسیقی شرق از فعالیتهای سازمان یونسکو و نوار دف نوازی را در پرونده کاری ام دارم.

چرا موسیقی ایرانی در جذب مخاطب جوان ناموفق بوده است؟

اگر اجازه بدهید به جای عبارت « موسیقی ایرانی» عبارت « موسیقی فعلی » را بکار ببریم که به نسبت  اولی اخص تر است.فکر می کنم موسیقی ما یا بهتر بگویم موسیقیدانهای ما نسبت به تغییرات پی در پی تاریخی که گاه ممکن است روزانه باشد کم توجه اند.عموما دستگاه نشانه ای در هنر با توجه به ملزومات تاریخی یک جامعه تغییر می کند.تغییر سبک را در اثار پیکاسو ، ماسون و پیکابیا ببینید .تصور من بر این است که ما متاسفانه سعی داریم نوعی آکادمیسم را به موسیقی ایرانی تحمیل کنیم که این در دراز مدت حاصلی جز دلزدگی مخاطب ندارد.ما در موسیقی فعلی ایران به جای اینکه کارکرد دلالتی این هنر را افزایش بدهیم.روزبه روز  سعی در نزدیک شدن به مدل داریم و این یعنی تقلید و تقلید که عموما به فاجعه می انجامد..البته در این امر کوشش و تلاش چند تن از نوسیقی دانان ازجمله حسین علیزاده در جهت پیمودن مسیری خلاقانه قابل تحسین و تقدیر  است.

به کدام قطعه از موسیقی کلاسیک و موسیقی اصیل ایرانی علاقه دارید؟

در آثار کلاسیک « رکوئیم اثر موتسارت» ودر زمینه موسیقی ایرانی  « پیش در آمد چهارگاه پرویز مشکاتیان» را بسیار دوست دارم .

نظر شما  مشکل اصلی تئاتر کشور ما چیست؟

سلیقه ای برخورد کردن با آن .من از 12 سالگی کار تئاتر می کردم و از همان زمان دانستم تئاتر کار کردن  پوست کرگدن می خواهد. سیستم  ادارعه تئاتر در مملکت ما با تمام دنیا فرق فرق دارد .مسئول تئاتر ما هر چند متعهد اما متخصص نیستند .بگذارید از یک تجربه شخصی بگویم .در جشنواره فجر سال 76 من کارگردان تئاتری به نام « سرگرم ساز» بودم که تیم بسیار حرفه ای و خوبی این کار را همراهی می کردند . رضا رویگری به عنوان بازیگر و هدیه تهرانی به عنوان دستیار و طراح صحنه  واقعا کارشان را در حد توان خوب انجام دادند . ولی د روز دوم اجرا را متوقف کردند و گفتند این نمایش برای جامعه مضر است.و با وجود مراجعات مداوم هیچگاه نگفتند که تئاتر باید چگونه باشد ؟ و این یعنی اعمال سلیقه شخصی. تئاتر را نمی توان با روشهای خشک اداری ، اداره کرد.تئاتر را باید هنری اداره کرد، کار را باید سپرد دست کاردانی که  عاشق کارش است.این حرکتهای اخیر و دعوت از چند چهره صاحب نام در این عرصه نیز مقطعی  و کم اثر است.چرا که تمام مشکلات ما بر می گردد به عدم  سیاستگذاری  بنیادی برای ایجاد یک تئاتر حرفه ای که به سر پرستی یک تشکیلات کار دان نیازمند است.

به نظر شما سلامت روحی و جسمی یک هنرمند تا چه حد در الگو دهی به مخاطب حائز اهمیت است؟

هنرمندان ، خصوصا اگر موفق باشند همواره مورد توجه و علاقه جامعه اند و هر شاخص مورد توجه و علاقه  قطعا می تواند الگو قرار گیرد . اینجاست که گاهی حتی در زندگی خصوصی هنرمند نقاط قوت و ضعف ، به یک نسبت روی دیگران تاثیر می گذارد.و الگودهی می کند.حال هرچه قدر اعضای یک جامعه  هنری در قبال جامعه بزرگتری که مخاطبان آنها هستند ،سلامت رو حی و جسمی داشته باشند.قطعا طیف وسیعی را تحت تاثیر خود به سمت بهبودی و شادابی سوق می دهند.

از کار جدیدتان بگویید.

اخیرا میکس نمایش رادیویی « پسری که می خواست بداند» را به نویسندگی  و کارگردانی خود به پایان بردهام که تجربه بسیار خوبی  در کنار خانم ثریا قاسمی و هدیه تهرانی و دیگر عزیزان بود . و به زودی به صورت دو کاست از سوی موسسه فرهنگی- هنری هم آواز آهنگ  منتشر می شود.