مجله هنرمند / سال سوم / مرداد 1388 / شماره 54

 تاثیر موسیقی بر سینمای کودک نیازبه تائید و توصیف ندارد . موسیقی جدا از دلالت های حسی و افزایش مفاهیم انتزاعی در سینمای کودک می تواند خوانش ریتمیک  این نوع سینما را سبب شود. ذات موسیقی کودک و تمام ارجاعات درون متنی آن مبتنی بر ریتم خاص دنیای کودکان است که سزاوار بحثی طولانی است. اما ساخت موسیقی برای سینمای کودک در ایران از آن نوع ژانرهای متولد نشده است. متاسفانه در کشور ما کودکان دنیای چندان مستقلی در ساحت ادبیات و هنر ندارند. چه برسد به موسیقی کودک و موسیقی سینمای کودک!

کودک در ایران مستقیم تحت تاثیر زبان، هنر و ادبیات و خیلی شاخص های دیگر از نوع بزرگ سالش است و موسیقی کودک هم در این دنیای بزرگ سالی پذیرای هیبتی نه چندان خوش آیند برای کودکان است. ما هنوز در دانشگاه هایمان موسیقی کودک را به عنوان یه رشته تحصیلی و یا ساده تر به عنوان یک واحد درسی به رسمیت نمی شناسیم. به همین سبب موسیقی کودکان سال هاست در محاق جدی نگرفتن است و اگر جدی گرفته شود در خطر دیده نشدن است. و آهنگ سازانی که ژانر موسیقی کودک را به طور تخصصی و دانشگاهی آموخته باشند در ایران یافت نمی شوند. با تمام این تفاسیر فکرمی کنم موسیقی سینمای کودک با این شرایط بسته به ذوق آهنگساز دارد که گاهی اثرش خوب می شود و گاهی هم نمی شود! از طرفی اتفاقات نادری هم که به عنوان الگوی موسیقی در سینمای کودک درخشیده اند از سمت سازندگانش به سبک و سیاق و مکتب تبدیل نشده اند. سال هاست که نامی از موسیقی سینمای کودک به میان نمی آوریم. اما گاهی که یاد نمونه های مختصر و مفید این گونه ی سینمایی می افتم ناخودآگاه خاطرات خوب فیلم "مداد بنفش" نفیسه ریاحی تولید سال 1354 و تهیه کنندگی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برایم تداعی می شود که کامبیز روشن روان با ساخت موسیقی آن خوش درخشید. اما در این سال ها دست آوردی سزاوار و قابل ستایش به ذهنم نمی رسد!

دریغا کانون فکری کودکان و نوجوانان!